DIRECTOR / Ռեժիսոր

 

 

I decided to center 140 Drams around a five-year-old because of the boys and girls of Myasnikyan—a small town in western Armenia. I had been teaching a photography workshop there for a few weeks when I started thinking about putting together a screenplay for a short film. Despite having lived in Armenia for several months prior to starting the workshop, I didn’t become as aware of some of the heaviest issues facing Armenians today as I did after listening to what the children had to say during our daily discussions. I learned that beyond seminal events like the Armenian genocide and Nagorno Karabagh war, Armenians are dealing with a very basic struggle right here and now. They are exhausted. The transition out of communism has left them to fight for what little they have left to hold on to. Thirty percent live under the international poverty line, and it’s often every man for himself. Poverty seeps its way into everyday life and steadily poisons it. There is no moment of relief, no peace of mind. That the children were the ones opening my eyes to this was disarming, to say the least.

I decided to make a film about the fictional child named Edo. He, like the children of Myasnikyan, would bear witness to the situation in Armenia and would be thrown over the threshold between childhood and adulthood far too soon. I wanted his quiet run-in with reality to speak to a greater truth about Armenia.

-Oksana Mirzoyan

Որոշեցի «140 Դրամ» ֆիլմի գործողությունները ծավալել հնգամյա մի տղայի շուրջ այն աղջիկների և տղաների պատճառով, որ ապրում են Մյասնիկյանում՝ փոքր գյուղ, որ գտնվում է Հայաստանի արևելյան կողմում: Այնտեղ մի քանի շաբաթ լուսանկարչության դասեր էի տալիս, երբ կարճ մի ֆիլմի համար սցենար հղացա:  Չնայած, որ մինչ սեմինարն արդեն մի քանի ամիս էր, ինչ ապրում էի Հայաստանում, այնուամենայնիվ խնդիրները, որոնց առաջ այսօր կանգնած է Հայաստանը ինձ համար պարզ դարձավ միայն այս երեխաների հետ առօրյա խոսակցությունների ժամանակ: Ես հասկացա, որ խոշորագույն իրադարձություններից բացի, որոնցից են ցեղասպանությունը, ղարաբաղյան պատերազմը, հայերը այսօր և հիմա ամենօրյա պայքարի մեջ են կարևորագույն խնդիրների դեմ: Նրանք հոգնած են: Անցումը կոմունիզմից նրանց դրեց պայքարի մեջ այն քչի համար, որ մնացել է նրանց:  30%-ն գտնվում է աղքատության միջազգային սահմանագծից էլ ներքև , և շատ հաճախ յուրաքանչյուրը միայն իր մասին է մտածում: Աղքատությունը ներթափանցում է հանապազօրյա կյանք և կայուն կերպով թունավորում այն: Չկա մեղմացում, չկա մտքի խաղաղություն: Այն, որ երեխաները բացեցին իմ աչքերը, մեղմ ասած, զինաթափող էր:

Եվ երբ մի ընկեր քաջալերեց ինձ մի շաբաթում գրել կարճ սցենար մեկի մասին, որ մթերային խանութ է գնում, ես որոշեցի, որ դա փոքրիկ Էդոյի մասին կլինի: Նա, ինչպես և Մյասնիկյանի երեխաները հայաստանյան իրականության վկան կլիներ և շատ վաղ կներտվեր մանկության և հասունության շեմին: Ուզում էի, որ նրա՝ իրականության հետ բախումը վեր հանի այն մեծ ճշմարտությունը մի երկրի մասին, որտեղ ապրում և սովորում եմ գրեթե երկու տարի:

Օքսանա Միրզոյան